Rozwój duchowy i duchowość

Rozwój duchowy, duchowość i uduchowienie 

Jeszcze na przełomie XIX i XX wieku rzadko zadawano sobie publicznie pytanie czym jest duchowość. Sam termin zaczął być częściej używany dopiero w połowie XX wieku, po II wojnie światowej, gdyż wcześniej używano terminów takich jak "mistyka" czy "ezoteryka". Od tego czasu jego popularność rośnie, ale także ulega zbanalizowaniu i licznym wypaczeniom. Seria zatytułowana „Classics of Western Spirituality” (Klasyka Zachodniej Duchowości), której pierwszy tom ukazał się w 1978 roku, stanowi jedno z najważniejszych przedsięwzięć wydawniczych czasów końca XX wieku. Reakcja czytelników na tę serię była tak entuzjastyczna, że wydawcy, zamiast jak to początkowo planowano zakończyć ją po wydaniu określonej liczby tomów, zdecydowali się pozostawić ją otwartą. W ostatnim ćwierćwieczu XX stulecia zapoczątkowano również inną ważną serię wydawniczą, „World Spirituality: An Encyclopedic History of the Religious Quest” (Duchowość  świata. Encyklopedia historii poszukiwań religijnych), która planowana jest na dwadzieścia pięć  tomów. Duchowość może być rozumiana jako wewnętrzne pogłębienie treści wierzeń i przekazu religijnego. Można ją także ujmować jako bardziej świadome przyjęcie doświadczenia religijnego czy wyższy wymiar życia religijnego. 

Rozwój duchowy - Mistrz światłości i uczniowie duchowości

Generalnie pozytywna reakcja, z jaką spotkały się oba przedsięwzięcia wydawnicze, jest tylko jednym z dowodów na powszechny charakter obecnego zainteresowania duchowością i jej praktykowaniem. O ile niegdyś określenie „duchowy” miewało wręcz negatywny wydźwięk – wiążący się z insynuacją, że ci, którzy skłaniają się ku duchowości, to osoby „bujające w obłokach” czy nieodpowiedzialne – dzisiaj często używa się go w znaczeniu pozytywnym, np. gdy ktoś głosi, że „chociaż nie jest religijny, bardzo pociąga go duchowość”. Jednak ludzie mogą pod terminem "duchowość" czy "rozwój duchowy" rozumieć  całkiem odmienne rzeczy, a cz powinni wszystko to, co kryje się w mistycyzmie, ezoteryce czyli okultyzmie. Do wyjaśnienia, jak w niniejszej pracy będziemy rozumieć  pojęcia „duchowy” i „duchowość ”, pomocne będzie przeanalizowanie rdzennego znaczenia obu wyrazów.  Łacińskie słowo "spirare" znaczy „oddychać”, zaś pokrewny mu przymiotnik "spiritualis" oznacza tyle co „związany z oddychaniem lub powietrzem”, zatem wszystko co wiąże się z duchowością i rozwojem duchowym wiąże się z praktykami oddechowymi i ich subtelnymi energiami (pneumami) na wzór ćwiczeń pranajamicznych znanych z indyjskiej jogi. 

Rozwój duchowy człowieka dokonuje się przede wszystkim poprzez odpowiednio prowadzone życie. Nieporozumieniem jest wyodrębnianie rozwoju duchowego z nurtu codziennych spraw, traktowanie jako celu samego w sobie, nie koniecznie pokrywającego się z celami życiowymi człowieka. Rozwój duchowy dokonuje się poprzez pracę, rozwiązywanie problemów, kontakty, nawet przelotne z innymi ludźmi, poprzez obserwowanie świata i ustosunkowywanie się do niego, a w istotnej części poprzez właściwą relację z Mistrzem Duchowym i proces inicjacyjnego wtajemniczenia. Takie traktowanie rozwoju duchowego jest jednym z elementów wzmacniających harmonię wewnętrzną człowieka, tak ważną dla jego dobrego, zadowalającego funkcjonowania. Ścieżka rozwoju duchowego od wieków nazwana jest Apyayaną czyli pojazdem życia wewnętrznego. 

Czym jest Laja Joga

Co to jest Laja Joga? Czym jest Laja Joga? 

Zjednoczenie ciała, uczuć, umysłu, serca i duszy od zawsze jest podstawowym celem metodycznym praktyki każdej jogi. Można powiedzieć, że laja oznacza głęboką koncentrację (skupienie, zogniskowanie) powodującą stopniowe rozpuszczenie, pochłonięcie struktur materialnego ego w przeczystej potędze Najwyższej Świadomości. Laja Joga jest taką formą jogi w której Jednia, Najwyższe Zjednoczenie znane też jako samadhi, zostaje osiągnięte poprzez proces laja, który oddać można sufickim terminem fana lub buddyjskim nirwana. Laja to proces stopniowego pochłaniania zasadniczych energii tworzących naszą materialną istotę, tak że Świadomość (Ćittam) zostaje uwolniona (wyzwolona, zbawiona) od wszystkiego co nie jest duchowe, a w czym ukryta jest boska oświecająca potęga Czystego Ducha. Można powiedzieć, że świadomość pochłonięta skupieniem w Bogu, zanurzona w Duchu, stopniowo absorbuje się tym tak, iż wszystko co nie jest duchowe od niej odpada i unicestwia się, a to co zostaje jest niezniszczalnym bytem Wiecznego Ducha, prawdziwą substancją i esencją (Sain) ludzkiej Istoty (Nara).

Laja Joga - Praktyka z czakrami i kundalini śakti

Joga oznacza "Jednię" i stanowi esencję wszelkiej religii, istotę każdego wyznania, rdzeń każdej drogi duchowej. W dawnych Indiach jogę praktykowali tacy mędrcy jak Śiwa, Rama, Kryszna, Budda, Śankara, Patandżali czy legendarny Ryszi Wjasa. Kryszna naucza Ardźuny nie krysznaizmu ale właśnie jogi! U podstaw dźainizmu jest joga, gdyż Mahawira praktykował hatha jogę. Założyciel religii perskiej, Zaratusztra także praktykował jogę. "Wiedza o Jedności" znana była i praktykowana przez Proroków Beni Israel: Seta, Henocha, Noego, Abrahama, Mojżesza, Eliasza, Dawida, Jezusa czy Muhammada. Jezus Chrystus odbył nawet kilka lat trwającą pielgrzymkę poświęconą studiowaniu jogi, a szczególnie radża jogi i krija jogi. Także Gautama Buddha przez całe życie studiował jogę, radża jogę ścieżki siddhów. Bodhidharma przyniósł radźa jogę praktykowaną przez Buddę z Indii do Chin. W krajach bliskiego Wschodu mówi się o tej praktyce Sufa lub Zuf (hebr.). Jak świadczy Biblia, tacy mężowie jak Prorok Samuel czy Dawid związani byli ze szkołą sufich (ryszich). W Tybecie ludzie nie mówią o sobie, że są buddystami, tylko że praktykują jogę. Padmasambhawa także jest joginem, podobnie jak Adi Śankara czy Sai Baba. 

Laja Joga (ang. Laya Yoga, Layayoga) uchodzi za najdoskonalszy sposób diagnozowania i rozpuszczania uwarunkowań karmicznych, oczyszczania z karmana. Termin lajah oznacza rozpuszczenie, roztopienie wszelkich uwarunkowań i ograniczeń powstałych na wskutek rozmaitych zdarzeń i przeżyć mających miejsce w przeciągu całego ludzkiego życia. Bariery uwarunkowanego życia stopniowo roztapiają się, aż dusza ujrzy oświecający świt wolności i zbawienia (Kaiwalja). Lajah oznacza wchłonąć bądź rozpuścić. Joga to inaczej jednia lub pojednanie. Laja Joga to pojednanie przez rozpuszczenie. Można powiedzieć: joga pochłaniającego rozpuszczania się w Duchu Boga. 

Uzdrawianie ciała, psychiki i duszy jest jednym z zasadniczych kierunków jogicznej działalności służących całkowitej odnowie psychobiologicznej i duchowej. Oczyszczające, uzdrawiające i odmładzające ćwiczenia jogi mogą przywrócić zdrowie, siłę życia, radość, a także przedłużyć życie. Duchowe uzdrawianie jest istotną częścią każdej religijnej drogi życia. Praktyki Laja Jogi służą wyzwoleniu, zbawieniu duszy i pojednaniu jej z Bogiem. Czym jest Bóg dla joginów? Starożytni mędrcy przez wszystkie religie powtarzają te same prawdy. Jest On tym w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, Tym który sam daje wszystkim życie i oddech. Jest On światłem świadomości, duchem wszechświata, ogniem płomiennym i Panem wszystkiego. Jest On Dobrem które mieszka tak wewnątrz nas jak i poza nami. Moc Boża uzdrawia, a wielu świętych mędrców zrealizowawszy jogę służy bliźnim darem cudownego uzdrawiania aby mogli poznać Bożą Obecność.